វិចារណកថា  ” អាជីវកម្មគ្រប់ប្រភេទសុទ្ធតែបន្សល់ទុកផលប៉ះពាល់លើបរិស្ថាន “


គំនិតផ្តើម 

«អាជីវកម្មមួយចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរទៅរកភាពប្រសើរឡើង នៅពេលដែលខ្លួនយល់ច្បាស់ថា ឥទ្ធិពលនៃសកម្មភាពរបស់ខ្លួនបានលាតសន្ធឹងទៅដល់ទីណាខ្លះ»។

វិចារណកថា 

ភោជនីយដ្ឋានមួយត្រូវការម្ហូបអាហារ ទឹក ថាមពល សម្ភារៈវេចខ្ចប់ មធ្យោបាយដឹកជញ្ជូន ឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ និងសម្ភារៈសម្អាត ដើម្បីដំណើរការអាជីវកម្មរបស់ខ្លួន។ ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាផ្នែកទន់មួយក៏ត្រូវការអគារ ឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិក អគ្គិសនី មជ្ឈមណ្ឌលទិន្នន័យ និងការធ្វើដំណើរផងដែរ។

ដូចគ្នានេះដែរ កសិដ្ឋាន ធនាគារ សាលារៀន សណ្ឋាគារ និងហាងលក់ទំនិញ សុទ្ធតែមានស្នាមជើងបរិស្ថាន ឬផលប៉ះពាល់ដែលកើតចេញពីសកម្មភាពរបស់ខ្លួន។

ស្នាមជើងបរិស្ថានអាចរួមបញ្ចូលការបញ្ចេញឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់ ការប្រើប្រាស់ទឹក ការប្រើប្រាស់ដី ការបំពុល ការទាញយកវត្ថុធាតុដើមពីធម្មជាតិ ការបង្កើតសំណល់ និងផលប៉ះពាល់លើជីវចម្រុះ។

សូចនាករនីមួយៗជួយឆ្លើយសំណួរខុសៗគ្នា។ ការកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់មួយប្រភេទ ពេលខ្លះអាចបណ្តាលឱ្យផលប៉ះពាល់ប្រភេទផ្សេងទៀតកើនឡើង។ ហេតុនេះ ការកែលម្អបរិស្ថានត្រូវការការពិចារណាឱ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ។

ជាទូទៅ អាជីវកម្មចាប់ផ្តើមវាស់វែងផលប៉ះពាល់បរិស្ថានពីសកម្មភាពដែលខ្លួនគ្រប់គ្រងដោយផ្ទាល់ ដូចជា វិក្កយបត្រអគ្គិសនី ការប្រើប្រាស់ឥន្ធនៈ សំណល់ក្នុងធុងសំរាម បរិមាណទឹកដែលប្រើប្រាស់ និងលក្ខខណ្ឌការងាររបស់បុគ្គលិក។

កត្តាទាំងនេះមានសារៈសំខាន់ ព្រោះអាជីវកម្មអាចចាត់វិធានការកែលម្អបានភ្លាមៗ តាមរយៈការគ្រប់គ្រង និងការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន។

ទោះជាយ៉ាងណា ផលប៉ះពាល់បរិស្ថានដែលកើតឡើងនៅក្រៅទីតាំងអាជីវកម្ម អាចមានទំហំធំជាងផលប៉ះពាល់ផ្ទាល់ទៅទៀត។

ការផលិតវត្ថុធាតុដើម សកម្មភាពរបស់អ្នកផ្គត់ផ្គង់ ការប្រើប្រាស់ផលិតផលដោយអតិថិជន ការដឹកជញ្ជូន អាយុកាលប្រើប្រាស់របស់ផលិតផល និងការបោះចោលក្រោយពេលឈប់ប្រើប្រាស់ សុទ្ធតែជាផ្នែកនៃខ្សែច្រវាក់តម្លៃដែលអាចបង្កផលប៉ះពាល់បរិស្ថាន។

ឧទាហរណ៍ ហាងមួយដែលលក់ឧបករណ៍សន្សំសំចៃថាមពល អាចបង្កើតអត្ថប្រយោជន៍បរិស្ថានយ៉ាងច្រើន តាមរយៈការប្រើប្រាស់ផលិតផលរបស់អតិថិជន។ អត្ថប្រយោជន៍នេះអាចធំជាងការសន្សំសំចៃថាមពលដែលហាងនោះអាចធ្វើបាននៅក្នុងការិយាល័យរបស់ខ្លួនផ្ទាល់។

ការវាស់វែងស្នាមជើងបរិស្ថានត្រូវមានការកំណត់ព្រំដែននៃការវាយតម្លៃ ទិន្នន័យគោលសម្រាប់ប្រៀបធៀប និងវិធីសាស្ត្រដែលមានសង្គតិភាព។

ក្រុមហ៊ុនគួរបញ្ជាក់ឱ្យបានច្បាស់ថា តើផលប៉ះពាល់ប្រភេទណាខ្លះត្រូវបានបញ្ចូលក្នុងការគណនា ទិន្នន័យណាខ្លះជាការប៉ាន់ប្រមាណ និងចំណុចណាខ្លះដែលនៅមានភាពមិនប្រាកដប្រជា។

បើគ្មានការបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់ទេ តួលេខជាភាគរយដែលមើលទៅគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ អាចលាក់បាំងប្រភេទផលប៉ះពាល់សំខាន់ៗដែលមិនបានយកមកគិតគូរ។

ការវាស់វែងស្នាមជើងបរិស្ថានគួរត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីកំណត់អាទិភាពនៃការកែលម្អ មិនមែនធ្វើឡើងគ្រាន់តែដើម្បីបំពេញឯកសាររដ្ឋបាលនោះឡើយ។

អាជីវកម្មត្រូវស្វែងរកប្រភពដែលបង្កផលប៉ះពាល់ធំបំផុត កំណត់ការផ្លាស់ប្តូរដែលអាចអនុវត្តបាន ចាត់តាំងអ្នកទទួលខុសត្រូវ រៀបចំថវិកា ចាប់ផ្តើមអនុវត្ត និងវាស់វែងលទ្ធផលឡើងវិញ។

អាជីវកម្មខ្នាតតូចអាចប្រឈមនឹងការខ្វះបុគ្គលិក ឬទិន្នន័យសម្រាប់ការវាយតម្លៃលម្អិត។ ទោះជាយ៉ាងណា ការកត់ត្រាទិន្នន័យសាមញ្ញៗក៏អាចផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍បានដែរ ដូចជា ការប្រើប្រាស់អគ្គិសនី ឥន្ធនៈ ទឹក វត្ថុធាតុដើម បរិមាណអាហារដែលបាត់បង់ ឬខូចខាត និងសំណល់ប្រចាំខែ។

សមាគមអាជីវកម្មតាមវិស័យ អង្គភាពផ្គត់ផ្គង់សេវាសាធារណៈ និងស្ថាប័នរដ្ឋ អាចចូលរួមផ្តល់ឧបករណ៍ និងការបណ្តុះបណ្តាល ដើម្បីជួយអាជីវកម្មទាំងនេះ។

ការកែលម្អបរិស្ថានត្រូវដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយការការពារសុវត្ថិភាពកម្មករ និងការរក្សាគុណភាពផលិតផល។

ឧទាហរណ៍ ការសន្សំសំចៃថាមពលដោយកាត់បន្ថយប្រព័ន្ធបញ្ចេញបញ្ចូលខ្យល់ នៅក្នុងកន្លែងធ្វើការដែលមានការបំពុល មិនអាចចាត់ទុកថាជាជោគជ័យនៃអាជីវកម្មបៃតងបានឡើយ។

ដូចគ្នានេះដែរ ការកាត់បន្ថយសម្ភារៈវេចខ្ចប់ ប៉ុន្តែបណ្តាលឱ្យអាហារងាយខូច ឬរលួយ អាចធ្វើឱ្យផលប៉ះពាល់បរិស្ថានសរុបកើនឡើងទៅវិញ។

អាជីវកម្មក៏អាចបង្កើតឥទ្ធិពលវិជ្ជមានដល់បរិស្ថាន តាមរយៈផលិតផល និងសេវាកម្មដែលខ្លួនផ្តល់ជូនផងដែរ។

សេវាជួសជុល ការផ្គត់ផ្គង់ទឹកស្អាត អគារដែលប្រើប្រាស់ថាមពលប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ការអប់រំ ការដឹកជញ្ជូនសាធារណៈ ការកែច្នៃសំណល់ឡើងវិញ ការស្ដារធម្មជាតិ និងការផលិតសម្ភារៈដែលមានសុវត្ថិភាពជាងមុន សុទ្ធតែអាចរួមចំណែកដល់ការកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់បរិស្ថាន។

ប៉ុន្តែការអះអាងអំពីអត្ថប្រយោជន៍ទាំងនេះត្រូវផ្អែកលើលទ្ធផលជាក់ស្តែងដែលអាចវាស់វែងបាន ហើយត្រូវចៀសវាងការរាប់បញ្ចូលអត្ថប្រយោជន៍ដដែលៗច្រើនដង ដែលអាចធ្វើឱ្យលទ្ធផលមើលទៅធំជាងការពិត។

ស្នាមជើងបរិស្ថានមិនមែនជាស្លាកសញ្ញាផ្នែកសីលធម៌ សម្រាប់សម្រេចថា អាជីវកម្មមួយល្អ ឬអាក្រក់នោះទេ។ វាជាផែនទីបង្ហាញពីការទទួលខុសត្រូវរបស់អាជីវកម្មចំពោះផលប៉ះពាល់ដែលខ្លួនបង្កឡើង។

នៅពេលផែនទីនេះត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញច្បាស់ អ្នកគ្រប់គ្រងអាចផ្លាស់ប្តូរពីការមានបំណងល្អទូទៅ ទៅរកសកម្មភាពកែលម្អជាក់ស្តែងដែលអាចអនុវត្ត និងវាស់វែងលទ្ធផលបាន។

ផែនការគ្រប់គ្រងស្នាមជើងបរិស្ថានដ៏ល្អ ត្រូវកំណត់អ្នកទទួលខុសត្រូវ និងពេលវេលាកំណត់ឱ្យបានច្បាស់លាស់។ ផ្នែកលទ្ធកម្មអាចទទួលខុសត្រូវលើការជ្រើសរើសវត្ថុធាតុដើម។ ផ្នែកប្រតិបត្តិការអាចទទួលខុសត្រូវលើការប្រើប្រាស់ថាមពល។ ផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុអាចពិនិត្យ និងអនុម័តការវិនិយោគដែលចាំបាច់។ ចំណែកថ្នាក់ដឹកនាំអាចទទួលខុសត្រូវលើការរាយការណ៍លទ្ធផល។

ការទទួលខុសត្រូវនឹងមានប្រសិទ្ធភាពពិតប្រាកដ នៅពេលដែលភារកិច្ចនីមួយៗមានទាំងអ្នកទទួលខុសត្រូវច្បាស់លាស់ និងថវិកាសម្រាប់អនុវត្ត។

តាមការពិចារណាបែបព្រះពុទ្ធសាសនាៈ

សតិបញ្ញាជួយឱ្យយើងមើលឃើញផលវិបាកនៃសកម្មភាពរបស់ខ្លួន ឱ្យហួសពីការទិញលក់ ឬការដោះដូរផលប្រយោជន៍នៅចំពោះមុខ។

សម្មាអាជីវៈ ឬការប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតដោយត្រឹមត្រូវ ជំរុញឱ្យយើងពិចារណាថា តើការងារ និងអាជីវកម្មរបស់យើងពិតជាបំពេញតម្រូវការចាំបាច់របស់មនុស្សដែរឬទេ ហើយតើយើងអាចកាត់បន្ថយការបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់កម្មករ សហគមន៍ សត្វលោកដទៃ និងមនុស្សជំនាន់ក្រោយបានយ៉ាងដូចម្តេច។

ការពិចារណាសម្រាប់ថ្ងៃនេះ

តើផ្នែកណាខ្លះនៃស្នាមជើងបរិស្ថានរបស់អាជីវកម្មមួយ ដែលអាចកើតឡើងនៅទីកន្លែងឆ្ងាយពីទីតាំងប្រកបអាជីវកម្មនោះ?

សកម្មភាពសម្រាប់ថ្ងៃនេះ

ជ្រើសរើសអាជីវកម្មមួយដែលអ្នកស្គាល់ច្បាស់ រួចរៀបចំផែនទីបង្ហាញស្នាមជើងបរិស្ថានរបស់អាជីវកម្មនោះ ដោយពិចារណាលើសកម្មភាពប្រតិបត្តិការផ្ទាល់ អ្នកផ្គត់ផ្គង់ អតិថិជន ការដឹកជញ្ជូន ការប្រើប្រាស់ផលិតផល និងដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃអាយុកាលផលិតផល រួមទាំងការបោះចោល ឬការគ្រប់គ្រងសំណល់។

ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃនេះ  

«ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំប្តេជ្ញាមើលឱ្យហួសពីរូបភាពខាងក្រៅ និងគាំទ្រអាជីវកម្មដែលហ៊ានវាស់វែងផលប៉ះពាល់របស់ខ្លួនឱ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ ហើយខិតខំកែលម្អសកម្មភាពរបស់ខ្លួនឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើង»។

ការពារធម្មជាតិ គឺយើងកំពុងការពារសព្វសត្វទាំងឡាយ 

—រួមទាំងខ្លួនយើងផងដែរ។»