គំនិតផ្តើម
«ចំណេះដឹងបើកភ្នែក ចំណែកសេចក្តីស្រឡាញ់ផ្តល់ហេតុផលឱ្យបេះដូងរក្សាភ្នែកនោះឱ្យនៅតែបើក។»
វិចារណកថា
ភាគទី២បានចាប់ផ្តើមដោយសំណួរមួយថា៖ តើខ្ញុំកំពុងការពារអ្វី?
យើងបានចូលទៅក្រោមម្លប់ដើមឈើ ស្វែងយលនៅក្រោមដីជាមួយ ឫស និងមើលស្លឹកធ្វើការជាមួយពន្លឺ។ យើងបានស្វែង យល់ព្រៃ ឈើតាមរយៈអាយុកាល ស្រទាប់ និងជំនាន់អនាគត។ យើងបាន តាមដានទឹកតាមរយៈភ្លៀង ទឹកក្រោមដី តំបន់ដីសើម ស្រះនិង អាងរងទឹក។
ខ្យល់បានក្លាយជាមហាសមុទ្រដែលមើលមិនឃើញ។ ខ្យល់បក់ និង ពពកបានតភ្ជាប់ទីកន្លែងឆ្ងាយៗ។ រដូវកាលបានផ្តល់ចង្វាក់ដល់ ជីវិត។ ភ្នំបានប្រមូលទឹក ដីបានបង្ហាញសហគមន៍ដែលលាក់ខ្លួន ហើយទេសភាពបានក្លាយជារឿងរ៉ាវទាំងមូល។
នៅទីបញ្ចប់យើងបានជួបសត្វព្រៃ តាមរយៈទីជម្រក ជីវចម្រុះ ការ បង្កើតលម្អងជីវិតក្រោមដី និងផ្លូវឆ្លងកាត់មានសុវត្ថិភាព។ ចម្លើយ ចំពោះសំណួររបស់យើងលែងមានត្រឹមតែពាក្យមួយ។ អ្វីដែលយើង កំពុងការពារ គឺទំនាក់ទំនង។
ការពិតមានសារៈសំខាន់។ សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលគ្មានចំណេះដឹងអាច នាំយើងឱ្យធ្វើខុស។ យើងប្រហែលផ្តល់អាហារឱ្យសត្វព្រៃ ដាំដើមឈើ មិនសមស្រប លែងសត្វចិញ្ចឹមចូលធម្មជាតិ ឬចូលទៅក្នុងទឹក គ្រោះថ្នាក់ដោយសារចេតនារបស់យើងល្អ ប៉ុន្តែការយល់ដឹងមិនទាន់ គ្រប់គ្រាន់។ ការសិក្សាជួយឱ្យមេត្តាករុណារកឃើញសកម្មភាពដ៏ត្រឹមត្រូវ។
ចំណេះដឹងតែឯងក៏មិនទាន់ពេញលេញដែរ។ មនុស្សម្នាក់អាចទន្ទេញ ឈ្មោះប្រភេទជីវិត និងដំណើរការធម្មជាតិបាន ប៉ុន្តែមិនមាន អារម្មណ៍ថាខ្លួនទទួលខុសត្រូវចំពោះវា។ សេចក្តីស្រឡាញ់ធ្វើឱ្យការ យល់ដឹងក្លាយជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន។ វាបម្លែងប្រយោគ «តំបន់ដីសើម អាចស្តុកទឹក» ទៅជា «ទីកន្លែងមានជីវិតនេះមានតម្លៃ»។ វាបម្លែង ប្រយោគ «ភ្នាក់ងារលម្អងជួយការបន្តពូជ» ទៅជាភាពអស្ចារ្យពេល ឃើញភ្ញៀវដ៏តូចមួយចូលទៅកាន់ផ្កា។
សេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះបរិស្ថាន មិនគួរប្រែក្លាយជាការកាន់កាប់ ឡើយ។ យើងមិនចាំបាច់ប៉ះ ចាប់គ្រប់គ្រង ឬរក្សាទុកអ្វីដែលយើង ស្រឡាញ់នោះទេ។ សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលចាស់ទុំអនុញ្ញាតឱ្យជីវិតព្រៃ នៅតែជាជីវិតព្រៃ និងឱ្យដំណើរការធម្មជាតិប្រព្រឹត្តទៅ។
យើងក៏មិនចាំបាច់ស្រឡាញ់គ្រប់ផ្នែកនៃធម្មជាតិតាមរបៀបដូចគ្នាដែរ។ យើងអាចខ្លាចពស់ មិនចូលចិត្តមូស ឬមិនស្រួលចិត្ត ពេលដើរ ក្នុងភក់។ ប៉ុន្តែការគោរពនៅតែអាចមានទោះបីគ្មានអារម្មណ៍ ស្រ ឡាញ់ក៏ដោយ។ ចំណេះដឹងជួយឱ្យយើងការពារសុវត្ថិភាពដោយមិន ចាំបាច់ប្រើការស្អប់។
សេចក្តីស្រឡាញ់រីកចម្រើនតាមរយៈការយកចិត្តទុកដាក់។ សិក្សា ឈ្មោះមួយ។ ទៅកាន់កន្លែងមានសុវត្ថិភាពមួយដដែលជាបន្ត បន្ទាប់។ សង្កេតការផ្លាស់ប្តូរតាមរដូវមួយ។ សួរចាស់ទុំមួយសំណួរ។ ថែរក្សារុក្ខជាតិសមស្របមួយដើម។ បន្តិចម្តងៗអ្វីដែល មិនស្គាល់ ធ្លាប់នឹងក្លាយជាអ្នកជិតខាង។
សៀវភៅភាគនេះបានផ្តល់ផែនទីមួយដល់យើង ប៉ុន្តែផែនទីមិន មែនជាពិភពមានជីវិតពិតប្រាកដទេ។ សូមចេញទៅខាងក្រៅដោយសុវត្ថិភាព។ ស្តាប់ មើល ហិតក្លិន វាស់វែង សួរ និងចងចាំ។ សូមឱ្យបទពិសោធន៍ផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់ចំណេះ ដឹង។
យើងការពារអ្វីដែលយើងរៀនស្រឡាញ់ ហើយយើងរៀនស្រឡាញ់អ្វី ដែលយើងបានមើលឃើញយ៉ាងពិតប្រាកដ។ សូមបន្តមើល។ ផែនដី នៅមានមេរៀនជាច្រើនចង់ចែករំលែក។
សូមឱ្យការសិក្សានេះបន្តពេញមួយជីវិត។ ឈ្មោះខ្លះអាចត្រូវបានភ្លេច ហើយការយល់ដឹងវិទ្យាសាស្ត្រអាចត្រូវបានកែលម្អ ប៉ុន្តែទម្លាប់យក ចិត្តទុកដាក់ និងគោរពអាចបន្តបាន។ សូមត្រឡប់ទៅកន្លែងដែល ធ្លាប់ស្គាល់ សង្កេតការផ្លាស់ប្តូរ និងអនុញ្ញាតឱ្យពិភពមានជីវិតបន្ត កែតម្រូវ និងពង្រីកបេះដូងរបស់អ្នក។
ការពិចារណាតាមបែបព្រះពុទ្ធសាសនា
មេត្តាភ្ជាប់ភាពកក់ក្តៅ ជាមួយបំណងឱ្យជីវិតបានសុខ ចំណែក ប្រាជ្ញាបង្ហាញផ្លូវដែលអាចធ្វើឱ្យបំណងនោះសម្រេចបាន។ ពេលនៅជាមួយគ្នា វាការពារយើងទាំងពីរភាពព្រងើយកន្តើយ និង សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន។ បេះដូងបៃតងត្រូវការទាំង មេត្តា និងប្រាជ្ញា។
ការពិចារណាសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
តើផ្នែកណាមួយនៃធម្មជាតិបានក្លាយជាអ្វីដែលសក្តិសមនឹង សេច ក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង ព្រោះខ្ញុំបានសិក្សាអំពីវា?
សកម្មភាពសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
សូមជ្រើសរើសទីកន្លែងមានជីវិត ឬប្រភេទជីវិតមួយពីសៀវភៅភាគ ទី២។ សរសេរឈ្មោះរបស់វា ការពិតបីចំណុចមូលហេតុមួយដែលអ្នក ឱ្យតម្លៃវា និងសកម្មភាពការពារប្រកបដោយទំនួលខុសត្រូវមួយ។
ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងបន្តសិក្សា ធ្វើឱ្យសេចក្តីស្រឡាញ់កាន់តែជ្រៅ និងការ ពារធម្មជាតិដោយទាំងប្រាជ្ញា និងមេត្តាករុណា។
នៅពេលយើងការពារធម្មជាតិ យើងក៏កំពុងការពារជីវិតទាំងអស់—រួមទាំងខ្លួនយើងផងដែរ។
