គំនិតផ្តើម
«ធុងសំរាមកត់ត្រាទុកនូវការសម្រេចចិត្តជាច្រើន ដែលបានធ្វើឡើងតាំងពីមុនពេលវត្ថុណាមួយត្រូវបានបោះចោល»។
វិចារណកថា
យើងច្រើនគិតថា សំណល់ចាប់ផ្តើមកើតឡើងនៅពេលវត្ថុមួយត្រូវបានបោះចូលធុងសំរាម។ ប៉ុន្តែតាមពិត ដំណើររឿងរបស់វាបានចាប់ផ្តើមតាំងពីដំណាក់កាលរចនាមកម្ល៉េះ។
តើសម្ភារៈអ្វីត្រូវបានជ្រើសរើស? តើផលិតផលនោះមានភាពធន់ប៉ុណ្ណា? តើវាអាចជួសជុលបានដែរឬទេ? តើវាត្រូវបានវេចខ្ចប់យ៉ាងដូចម្តេច? ហើយតើមានប្រព័ន្ធប្រមូលយកសម្ភារៈត្រឡប់មកប្រើប្រាស់វិញដែរឬទេ?
ផលិតផលប្រើតែម្តងអាចផ្តល់ភាពងាយស្រួលក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មាននាទី ប៉ុន្តែការផលិត ការដឹកជញ្ជូន និងការគ្រប់គ្រងវាអាចត្រូវការធនធានក្នុងរយៈពេលវែងជាងនោះឆ្ងាយ។
ផលិតផលដែលមានភាពធន់អាចប្រើសម្ភារៈច្រើនជាងនៅដំណាក់កាលដំ
បូង ប៉ុន្តែអាចបម្រើតម្រូវការមនុស្សបានរាប់ឆ្នាំ។
ហេតុនេះ ការប្រៀបធៀបផលប៉ះពាល់បរិស្ថានត្រូវការព័ត៌មានអំពីវដ្តជីវិតទាំងមូលរបស់ផលិតផល។
ការការពារកុំឱ្យសំណល់កើតឡើង មានសារៈសំខាន់មុនការកែច្នៃសំណល់ឡើងវិញ។
ការបដិសេធវត្ថុដែលមិនចាំបាច់ ការកាត់បន្ថយសម្ភារៈ ការប្រើប្រាស់ឡើងវិញ ការជួសជុល ការចែករំលែក និងការរចនាឱ្យប្រើប្រាស់បានយូរ អាចជួយចៀសវាងផលប៉ះពាល់តាំងពីដំបូង។
ការកែច្នៃឡើងវិញនៅតែមានសារៈសំខាន់ សម្រាប់សម្ភារៈសមស្រប និងនៅទីកន្លែងដែលមានប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងអាចទុកចិត្តបាន។
មិនមែនវត្ថុគ្រប់មុខដែលត្រូវបានបោះចូលធុងសម្រាប់កែច្នៃឡើងវិញ សុទ្ធ តែត្រូវបានកែច្នៃពិតប្រាកដនោះទេ។ សម្ភារៈអាចមានការបំពុល លាយចម្រុះគ្នា មានតម្លៃកែច្នៃខ្ពស់ពេក ឬគ្មានទីផ្សារក្នុងមូលដ្ឋានគាំទ្រ។
ការណែនាំច្បាស់លាស់ក្នុងមូលដ្ឋាន មានតម្លៃជាងការមើលតែនិមិត្តសញ្ញានៅលើផលិតផល។
សំណល់សរីរាង្គមានវិធីគ្រប់គ្រងខុសពីសំណល់ផ្សេងៗ។ ការការពារកុំឱ្យអាហារខ្ជះខ្ជាយ គឺជាជម្រើសល្អជាងគេ។ សំណល់អាហារដែលសមស្របអាចត្រូវបានធ្វើជាជីកំប៉ុស ប្រើក្នុងប្រព័ន្ធរំលាយជីវសាស្ត្រ ឬទាញយកធនធានត្រឡប់មកវិញតាមវិធីផ្សេងៗ។
សំណល់គ្រោះថ្នាក់ សំណល់អេឡិចត្រូនិក សំណល់វេជ្ជសាស្ត្រ និងសំណល់គីមី ត្រូវការការគ្រប់គ្រងពិសេស។
កម្មករគ្រប់គ្រងសំណល់ និងអ្នកប្រមូលទិញអេតចាយក្រៅប្រព័ន្ធ ផ្តល់សេវាសំខាន់ដល់សង្គម ប៉ុន្តែអាចប្រឈមនឹងវត្ថុមុតស្រួច ផ្សែង សារធាតុគីមី គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងប្រាក់ចំណូលមិនទៀងទាត់។
ការទទួលខុសត្រូវចំពោះបរិស្ថានត្រូវរួមបញ្ចូលសុវត្ថិភាព សេចក្តីថ្លៃថ្នូរ និងការចូលរួមដោយសមធម៌របស់ពួកគេក្នុងប្រព័ន្ធដែលបានកែលម្អ។
អាជីវកម្ម និងអ្នកផលិតមានឥទ្ធិពលលើបរិមាណសំណល់ តាមរយៈការវេចខ្ចប់ កម្មវិធីទទួលផលិតផលត្រឡប់វិញ លទ្ធភាពជួសជុល ជម្រើសសម្ភារៈ និងការរចនាផលិតផល។
រដ្ឋាភិបាលមានតួនាទីលើស្តង់ដារ ការប្រមូលសំណល់ ការចោល ការអនុវត្តច្បាប់ និងការផ្តល់ការលើកទឹកចិត្ត។ អ្នកប្រើប្រាស់ម្នាក់ឯងមិនអាចរចនាប្រព័ន្ធទាំងមូលឡើងវិញបានឡើយ។ សិស្សអាចសិក្សាសំណល់តាមរយៈការត្រួតពិនិត្យសម្ភារៈស្អាតដែលបានអនុញ្ញាត ឬកំណត់ត្រាដែលមានស្រាប់។
សូមសួរថា តើវត្ថុណាមួយលេចឡើងញឹកញាប់ជាងគេ ហើយហេតុអ្វី?ពេលខ្លះ ដំណោះស្រាយល្អបំផុតមិនមែនការដាក់ធុងសំរាមបន្ថែមនោះទេ ប៉ុន្តែជាការផ្លាស់ប្តូររបៀបទិញទំនិញ។
សំណល់មិនគួរត្រូវបានដុតនៅទីវាល ឬបោះចោលក្នុងដី និងទឹកឡើយ។ សិស្សក៏មិនគួរប៉ះពាល់សម្ភារៈដែលមិនស្គាល់ ឬមានគ្រោះថ្នាក់ ដើម្បីបំពេញសកម្មភាពសិក្សានោះដែរ។
សូមសម្លឹងមើលធុងសំរាម ដូចជាយើងកំពុងអានសារមួយដែលសេដ្ឋកិច្ចបានផ្ញើមក។ វាបង្ហាញថា តើសង្គមឱ្យតម្លៃលើអ្វី តើអ្វីត្រូវបានធ្វើឱ្យងាយស្រួល ហើយតើការទទួលខុសត្រូវណាខ្លះត្រូវបានពន្យារពេល។
ការរចនាបៃតងចាប់ផ្តើមពីការស្រមៃមើលដំណើរទាំងមូលរបស់ផលិតផល រួមទាំងពេលដែលវាឈប់មានប្រយោជន៍ផងដែរ។
ការទិញទំនិញរបស់ស្ថាប័នអាចផ្លាស់ប្តូរដំណើរនេះក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំ។
នៅពេលសាលារៀន អាជីវកម្ម ឬទីក្រុងជ្រើសរើសទិញផលិតផលដែលធន់ អាចជួសជុលបាន និងមានការវេចខ្ចប់តិច អ្នកផ្គត់ផ្គង់នឹងទទួលបានសារច្បាស់លាស់អំពីតម្រូវការថ្មី។
បទបញ្ជាទិញទំនិញតែមួយអាចការពារកុំឱ្យសំណល់កើតឡើងបានច្រើនជាងសកម្មភាពសម្អាតរាប់រយលើក។
កិច្ចសន្យាក៏អាចកំណត់ឱ្យមានគ្រឿងបន្លាស់ ព័ត៌មានជួសជុល ប្រព័ន្ធទទួលផលិតផលត្រឡប់វិញ និងការរាយការណ៍ដោយស្មោះត្រង់អំពីការទាញយកសម្ភារៈមកប្រើប្រាស់ឡើងវិញ។
ការពិចារណាតាមបែបព្រះពុទ្ធសាសនា
ប្រាជ្ញាជួយឱ្យយើងមើលទៅដល់ឫសគល់នៃបញ្ហា។ ការប្រើប្រាស់ដោយមានសតិ មិនត្រឹមតែសួរថា «សំណល់ទៅទីណា?» ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងសួរថា «ហេតុអ្វីសំណល់នេះត្រូវបានបង្កើតឡើង? ហើយតើយើងអាចបំពេញតម្រូវការដដែលដោយបង្កផលប៉ះពាល់តិចជាងនេះបានដែរឬទេ?»
ការពិចារណាសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
តើសំណល់ដែលយើងជួបប្រទះជាញឹកញាប់មួយប្រភេទណា ដែលអាចការពារកុំឱ្យកើតឡើងតាមរយៈការរចនា ឬជម្រើសទិញទំនិញដែលប្រសើរជាងមុន?
សកម្មភាពសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
សូមជ្រើសរើសវត្ថុមួយដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ញឹកញាប់ ហើយស្នើគំនិតរចនាឡើងវិញមួយ ដើម្បីឱ្យមានភាពធន់ អាចបំពេញបន្ថែម ជួសជុល ប្រើប្រាស់ឡើងវិញ ឬទាញយកសម្ភារៈមកប្រើប្រាស់វិញដោយសុវត្ថិភាព។
ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងមើលឱ្យហួសពីធុងសំរាម ហើយគាំទ្រការរចនាដែលជួយរក្សាតម្លៃប្រើប្រាស់របស់សម្ភារៈឱ្យបានយូរ។
«នៅពេលយើងការពារធម្មជាតិ យើងក៏កំពុងការពារជីវិតទាំងអស់ រួមទាំងជីវិតរបស់យើងផងដែរ»។
